Everything walks in the soup!

Nederlanders beheersen de Engelse taal het beste van alle mensen ter wereld voor wie Engels niet de moedertaal is. Dit bleek uit onderzoek dat vorige week gepubliceerd werd.
Het gaat hierbij echter om een niet al te volledig onderzoek want alleen de passieve kennis is getest, niet de actieve. De spreek- en schrijfvaardigheid is niet onderzocht.

Wat mij aan de spreekvaardigheid van Engelssprekende Nederlanders opvalt is dat ze veel durven. Ze redden zich goed, maken zich knap verstaanbaar en hebben een grote woordenschat. Dat er de helft van de tijd geen barst van de grammatica klopt en er woorden ter plekke bedacht worden, doet aan de verstaanbaarheid weinig af. Ze beheersen de taal dus heel functioneel echter de uitspraak is maar al te vaak lachwekkend.
Denk hierbij aan woorden die met rollende r worden uitgesproken terwijl die klank in het Engels niet voorkomt en, om het maar even in beeldspraak te vangen, klinkers die in het Nederlands als helder wit klinken terwijl de Engelsen hem gebroken wit of crèmekleurig uitspreken. Tot slot is daar natuurlijk nog de ‘th’ die met de tong tussen de voortanden zou moeten klinken maar waar mensen vaak wat bang voor lijken te zijn.

De keiharde Nederlandse uitspraak van de Engelse taal levert in mijn ogen veel humoristische situaties op. Zo hoorde ik laatste iemand ‘something’ uitspreken als ‘somsing’, waarbij ik mij een nieuw karaoke-/ sing alongspel voor op de playstation voorstelde en toen ik vanmiddag een pakketje met track en trace wilde verzenden, echode de mevrouw achter de balie: ‘met trek en trees? Geen probleem mevrouw!’
Trek en Trees? Wie zijn dat? Zijn dat de tokkies van een paar straten verderop? Is dat een ANWB-stelletje dat zijn kleding al vijftig jaar lang bij elkaar aanpast? Als ‘track en trace’ ook ‘Trek en Trees kunnen zijn moeten de woorden in de context wel kloppen, anders zou er toch zomaar wat spraakverwarring kunnen ontstaan. De eenheidsworst in uitspraak zou toch wat nuance verdienen. Het ligt een beetje in dezelfde hoek als mensen die beweren dat een komma meer of minder geen verschil maakt en het verschil tussen ‘de wolf eet, Roodkapje’ en ‘de wolf eet Roodkapje’ niet zien.
Eenheidsworst. Als ik daar een Engels klinkend neologisme op los mag laten, als dappere Nederlandse durfal, zou ik gaan voor ‘onesieworst’ wat in mijn opinie zoveel zou beteken als het vreselijkste geheel. Hierbij stel ik mij voor dat Trek en Trees per ongeluk zijn verscheept en zich in het Engels een weg door het buitenland banen op weg terug naar huis.fd4d9dd8d979a31d39bd68e6e4b798d0

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Cacktus

limerick cactus

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: | Een reactie plaatsen

Pannenkoekplant

Er was een tijd waarin alleen kinderen en huisdieren mijn zorg overleefden. Over een plant in huis hoefde ik niet eens na te denken. Meerdere pogingen heb ik ondernomen om de woonkamer wat meer uitstraling te geven met planten, maar al het groen stierf binnen maximaal vier maanden een treurige dood. Hoeveel mensen mij al niet een cactus hebben aangeraden met het oog op de luttele verzorging kan ik inmiddels niet meer achterhalen, maar ook die, zélfs die, helpt ik met goede intenties om zeep.

Nu kan ik heel behoorlijk lezen en de winkel schrijft precies voor hoe de plant te voeden, te onderhouden en zelfs te huisvesten, maar zélfs met naleving van alle regels restte al het groen een snelle dood. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat planten naast goede voeding, de juiste plek en verzorging ook nog wat aandacht nodig hebben. Liefde wellicht, of tenminste het vertrouwen dat ze gaan blaken van gezondheid. Echter naarmate het aantal mislukte pogingen toenam, steeg ook mijn pessimisme. Naast koolstofdioxide zullen de planten ook mijn doodsverwachting uit de lucht hebben opgenomen. De dood valt natuurlijk niet om te zetten in zuurstof en zo stierf niet alleen de plant, maar ook mijn hoop op ooit nog een goede afloop.
Het leven bracht mij vervolgens drie gezonde kinderen en een hoop huisdieren. Met hen verliep alles voorspoedig (hoewel ik tegen de verhouding tussen katten en vrachtwagens niet op kan natuurlijk). Ons steeds stabielere gezin met opgroeiende kinderen liet weer wat ruimte en mijn fantasie ging uit naar een makkelijk te verzorgen plant. Nadat ik in Flow Magazine las over een pannenkoekplant was ik verkocht. Ik kende het bestaan er niet van maar wist direct dat dit de ware was.
Het toeval wilde dat een kennis deze plant via facebook van de hand wilde doen en wel in tweevoud. Twee dagen later was ik de trotse eigenaar van twee prachtige planten. De liefde die ik van begin af aan voor dit stukje natuur voelde leek mij een gedegen basis om een vertrouwensband op te bouwen en met zorg koos ik de plek die voldeed aan de richtlijnen van de kweker. Ik zette daarbij mijn eigen behoeften opzij, namelijk een pannenkoekplant in de keuken, omdat het daar te donker is. Ik heb de gele blaadjes verwijderd zodat alle voeding naar de jonge exemplaren kon gaan, ik dekte de worteltjes zacht toe met potgrond en gaf ze een beetje te drinken. Níét teveel, een béétje.
Iedere dag keek ik met warme gevoelens naar mijn planten en warempel, nu, weken later, staan ze blakend van gezondheid te stralen in ons huis.

Inmiddels produceerden beide planten naar hartenlust baby’s. Deze groeien ofwel vast aan de moederplant, ofwel los in dezelfde pot. Beide varianten zijn goed te stekken en omdat het wat druk werd in de pot besloot ik het proces vandaag aan te gaan. Met chirurgische precisie volgde ik de handleiding die ik via google vond. Ik gaf de moeder wat verse potgrond, legde haar baby zonder worteltjes in een bakje met een laagje water (wie weet, wie weet) en gaf de baby mét de worteltjes een nieuw potje. Met zachte hand veegde ik de potgrond van de pot en schonk ze wat water.
Tevreden bekeek ik het resultaat en zei: ‘zo, ik hoop echt dat jullie het redden, doe je best!’

Dat ik mijn planten inmiddels hardop heb toegesproken zou kunnen betekenen dat mijn einde nabij is, maar laat mijn planten dan prijken op het graf! Ze gaan het redden, ik voel het!IMG_4029-1024x726

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 2 reacties

Een beetje vreemd…

Op Facebook valt me vaak op dat veel verschillende mensen elkaar blijken te kennen. Ik neus regelmatig tussen gemeenschappelijke vrienden van mijzelf en willekeurige anderen. Soms is het volstrekt logisch dat sommige mensen elkaar kennen, in andere gevallen is het één groot raadsel op welk vlak de levens van die mensen elkaar gekruist hebben. Ik vind het interessante materie.

Afgelopen week ging ik met mijn oud lerares Nederlands naar een concert van onze gemeenschappelijke idool, Robbie Williams, die optrad in het Goffertpark in Nijmegen. Hoe komt een mens in zo ’n situatie verzeild, dat je met je docent op een concert belandt? Dat is een verhaal op zich, maar laten we het erop houden dat de grootste gemene deler is dat we elkaar gewoon fijn gezelschap vinden.
Soms zijn relaties niet direct de voordehandliggendste en ik moet zeggen dat ik er een handje van heb om vriendschappen te sluiten en te onderhouden met mensen waarbij dat vanuit de sociale positie waarin we ons beide bevinden niet altijd de meest logische optie is. Denk bijvoorbeeld aan docenten, collega’s, stagebegeleiders…

Er is een tijd geweest waarin ik mezelf afvroeg of dat wel normaal was. Of het gangbaar genoeg was wellicht. Ik kan daar nu hard om lachen en ben dankbaar dat ik innerlijk genoeg gegroeid ben om dat idiote idee snel weer te laten gaan. Blij ook en gelukkig met het feit dat ik me door dat soort hersenspinsels nooit heb laten afleiden van de ongelooflijk leuke, inspirerende, gezellige, interessante en lieve mensen die ik daarmee in de loop van de tijd om me heen heb verzameld. Sommigen zie ik veel, anderen sporadisch, maar allemaal hebben ze een rode draad door m’n leven laten lopen.

De rode draad die mijn lerares Nederlands heeft getrokken was een duidelijke maar blijkt na deze week een stuk steviger verankerd dan we allebei dachten.
In de treinreis tussen Steenwijk en Nijmegen kwamen we er al snel achter dat we ons op verschillende momenten op dezelfde plekken hebben bevonden. Dat we met dezelfde plekken “iets” hebben en met dezelfde personen in aanraking zijn gekomen. Dat eenzelfde persoon voor ons beide voor een behoorlijke steun en ommekeer heeft gezorgd, dat we dezelfde mensen verschrikkelijk vervelend en verschrikkelijk leuk vinden, dat we veel soortgelijke dingen hebben meegemaakt, dat we van dezelfde dingen onder de indruk zijn, dat we allebei binnen dezelfde visie ons werk uitvoeren, op verschillende plekken, maar waarbij we wel met dezelfde mensen in aanraking komen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Niet alleen het sterk staaltje schepping op het podium in het Goffertpark was indrukwekkend die dag, ik ben van de ene verwondering in andere gevallen en heb daar ontzettend van genoten.

Het was een wonderlijke dag waaraan ik met een grote glimlach terugdenk. Vermoedelijk is Groningen een goede plaats om die rode draad nog wat verder te spinnen, of te weven, het is maar net hoe ingewikkeld we het willen maken. Of hoe degelijk. Met mij kan je alle kanten op. Naar Nijmegen bijvoorbeeld…IMG-20170705-WA0008

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Sint Jan

In ons werk in de kinderopvang komen we als ‘juffies’ met veel verschillende mensen in aanraking. We maken veel mooie maar ook veel verdrietige dingen mee. Ieder kind, iedere ouder, ieder gezin heeft zijn verhaal en in ieder mensenleven gebeuren heftige dingen. Soms komt dat hard binnen. Als de kinderen, aan wie je je toch hecht, heftige dingen meemaken of als hun ouders op een moeilijk punt in hun leven zijn aanbeland dan heeft dat absoluut zijn weerslag. Maar door er als collega’s met elkaar over te praten lukt het altijd weer om zowel een meelevende als een professionele rol te behouden.
Eén van onze collega’s kan altijd vrij objectief naar dit soort zaken kijken en op een bepaalde manier heftige zaken analytisch benaderen. Zij heeft ook zo haar emoties maar zal zich uiterlijk niet snel laten gaan. Haar woordkeus is eerder gematigd dan uitbundig. Ze neemt geen blad voor de mond maar spreekt niet in superlatieven. Aan miskramen, ongelukken en sterfgevallen wist zij de juiste woorden toe te dichten zonder zichzelf in emotie te verliezen.

Het was donderdag 22 juni, iets voor half acht. Ik kwam op mijn werk toen diezelfde collega al bezig was de spullen voor die dag klaar te maken. Ik liep de keuken in, zag haar bezig en haar ontredderde houding viel me direct op. In voelde mijn hartslag verhogen terwijl ik haar goedemorgen wenste.
‘Er is een ramp gebeurd, een ramp!’ riep ze. Dat juist zij voor deze woorden koos maakte me direct onrustig: als zij iets als een ramp ervaart moet het wel ernstig zijn. Ik voelde mezelf verstijven en keek haar behoedzaam aan.
‘De bloemen!’ riep ze. ‘Er zijn geen bloemen meer! Het gras is gemaaid en alles is weg, ik kan niks meer plukken!’

Zaterdag 24 juni zouden we het Sint Jansfeest vieren. Traditie daarbij is het vlechten van kransen met lang gras en bloemen en het uitdelen van kleine boeketjes aan alle aanwezige kinderen als afsluiting van dit vrolijke midzomerfeest. Die boeketjes worden een dag van tevoren gemaakt en daarvoor plukken zoveel mogelijk mensen in hun omgeving wat gras en bloemen. Zonder bloemen geen Sint Jansfeest kunnen we wel zeggen.

In de brandende vijfendertiggradenzon vonden we gelukkig die middag een plek waar nog veel groeide en ook Tuinland was gewillig. De boeketjes kwamen er en het feest was prachtig.
Het samenzijn met al die kinderen en de enthousiaste en dankbare reacties van ouders maken het een waardevol feest. Samen al die kringspelen doen en met elkaar dit feest vormgeven zorgt voor een klein beetje magie.

Wellicht dat ik het belang van de bloemen die donderdag niet serieus genoeg nam maar ik moest er toen, en nu nog, heel hard om lachen. ‘Er is een ramp gebeurd!’… Ik lach drie keer: ‘hahaha’. Eén keer voor het hoofd, één keer voor het hart en één keer voor de handen. ❤

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Slakken

Vanochtend gingen we op pad om met de hond te lopen. Na een warme nacht was er nog iets van koelte over van de hoosbui die viel voordat de wereld wakker werd. Ik vind zo ’n vroege wandeling het toppunt van gelukzaligheid. Lekker in beweging in de frisse buitenlucht terwijl de dag nog alle kanten op kan. De drie musketiers hadden allemaal vervoer op twee wielen, de meiden met een mandje voorop.

Met dank aan de regen bleek ons favoriete paadje achterlangs vergeven van de slakken. Op iedere gepasseerde meter lieten we een compleet slijmerig leger achter ons, behuisd dan wel dakloos.

De dierenvriend in onze zoon werd accuut wakker nadat zusjelief over een naaktslak gefietst was. Ze kon ook werkelijk niet anders gezien de grote hoeveelheid van die beesten op ons pad. Het spatbord sneed met iedere ronde die haar wiel maakte, een volmaakt plakje slak af en lanceerde dat richting haar blote benen. Toen mijn jongste van de onsmakelijke dierlijke resten was ontdaan besloot Olivier dat het tijd was de rest van de slakken voor dit gruwelijke lot te behoeden. Hij regelde kost en inwoning plus vervoer met chauffeur naar hun nieuwe onderkomen en nodigde de migranten in grote getale uit plaats te nemen in het fietsmandje van zijn zus.

Collage 2017-05-28 15_10_29

Ik heb wat paal en perk moeten stellen aan de hoeveelheid slakken die meegenomen werd naar huis maar uiteindelijk bereikten we met een compromis in een fietsmandje én een goed uitgelaten hond onze achtertuin. Eenmaal daar moesten de slakken natuurlijk een woning hebben, maar ook een plekje om uit te rusten, een restaurant, een plek om te spelen en een vakantiehuis. Dat vroeg om een plan. Zo’n plan is nog niet eenvoudig te realiseren in samenwerking met twee zussen met wie je dagelijks de grootste bonje hebt. Daarvoor is goed overleg nodig. Samen een plan maken, taken verdelen, leiden, volgen, stapje terug, stapje harder… Er is veel voor nodig om een multidisciplinair plan te laten slagen.

De opstartfase is een hectische. De spullen moeten worden verzameld, de informatievoorziening moet geoptimaliseerd worden (‘mam, wat eten slakken eigenlijk, mag ik dat uitzoeken?’). De halve huisraad wordt versleept en het doel verdwijnt tussen de spullen. Met veel onderlinge ruzies merk ik dat dit het moment is waarop ik argwanend en sceptisch word. De opmerking ‘het zal wel weer bonje worden’ is gewoon voelbaar in m’n lijf. Vandaag besloot ik deze fase binnen door te brengen en ze het allemaal koste wat kost zelf te laten uitzoeken. Even leek ik in mijn gevoel bevestigd te worden toen de oudste riep dat het niks werd omdat niemand naar haar luisterde en ze dramatisch vervolgde dat er niets anders op zat dan de slakken terug te brengen naar hun familie en vrienden omdat dat vakantiehuis er op deze manier nooit kwam. Olivier strandde in zijn pogingen het leiderschap op zich te nemen en overwoog bovenstaande optie. Dramatisch nam hij afscheid van alle slakken door ze een kus te geven en over hun voelsprietjes te aaien en met tranen in zijn ogen te vertellen dat hij ze nóóit meer zou vergeten tot ineens achter hem het eigenwijze stemmetje van de kleinste klonk: ‘kijk, ikke huis gemaakt!’ Floep! Tranen drogen, slakken weer in de fietsmand, zinnen verzetten en door.

Na wat aanmodderen merkte ik dan toch dat het begon te lopen. De benodigde spullen lagen in de tuin, de taakverdeling was helder en iedereen ging aan de slag. Er werd weinig en op laag volume gepraat, de stilte slechts een enkele keer onderbroken door een: ‘mag ik het plakband van jou?’ of ‘heb jij dat potje nog nodig?’

Toen er uiteindelijk een slakkenresort stond met keuze uit vele verschillende onderkomens, besefte ik hoe goed het had uitgepakt om binnen af te wachten.

In de tuin werd geoefend met rekenen (hoeveel legoblokjes en in welke verhouding zijn er nodig?), taal (welke soorten huizen zijn er? Welke verschillende soorten slakken zijn er? Hoe noemen we ze? Hoe schrijf je ‘slak’ en ‘vakantie’ en ‘huis’), natuurkunde (hoe vinden we balans in een slakkenwipwap en met welke materialen), informatie verzamelen (welke informatie heb ik nodig over slakken en hoe zoek ik dat op) en bovenal samenwerken, waarvan ik denk dat het geen verdere uitleg behoeft. Uiteindelijk zijn ze bijna twee hele uren bezig geweest met dit project en zijn ze tot een resultaat gekomen waar ze de leeftijd van tweeëneenhalf tot bijna zeven zeer tevreden mee waren. Leve de slakken, ik zou bijna van ze gaan houden. Bijna…

DSC_0094.JPG

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Weekend weg

We keken er al een hele tijd naar uit, een lang weekend met z’n tweeën.  Opa en oma hadden een heus opa en oma-arrangement geboekt voor dit weekend op de sprookjescamping met als doel hardcore te genieten van en met de kleinkinderen. Gisteren vertrokken ze met een tas vol kleding en slaapknuffels en een lijf vol verwachtingen.  Ik zat op de onderste trede van de trap toen ze in de rij stonden voor een kus en extra lekkere langweekendknuffel. Wie geknuffeld was stapte naar buiten, op weg naar het plezier.  Mensen zeggen dan: ‘oh, tijd samen,  geniet ervan….’ Eh, ja, zalig! Ik heb er daadwerkelijk enorm naar uitgekeken maar als ze dan zo in de verte verdwijnen valt er weinig te genieten.  Ik zag en deel van mezelf voor vier hele dagen uit beeld verdwijnen. Vier hele dagen….

Ik dwong mezelf mijn eigen gevoel van verwachting weer voor ogen te halen,  stroopte mijn spreekwoordelijke mouwen op en sloot de voordeur, het genieten kon beginnen.

Binnen vijf minuten na hun vertrek zat ik zelf ook in de auto,  op weg naar een heleboel dingen die onmogelijk zijn in het bijzijn van onze musketiers. De eerste halte betrof de kringloopwinkel in Veendam. Ze hebben daar een enorme hoeveelheid tweedehands boeken waar ik graag even tussen wilde kijken. Ik heb daar op een krukje gezeten alle ruggen van minstens tweehonderd boeken bekeken. Niets gekocht,  want wat mooi was had ik al gelezen, maar toch. Ik heb daar in alle rust genoten van de aanwezigheid van al die letters. Daarna met de trap naar beneden omdat er vandaag niemand was die op het liftknopje wilde drukken. Toen dwars door de afdeling met glaswerk naar buiten en daar op de stoep uitgebreid nagedacht over wat ik zou gaan doen. De boeken in de kringloopwinkel hadden mijn zin in lezen aangewakkerd dus wilde ik eerst naar huis. Eenmaal daar las ik de tweede helft van mijn boek en nam ik uitgebreid de tijd om het volgende exemplaar uit te kiezen.

Een blik op de klok: half vijf. Alles in mij vond dat ik moest gaan koken. Dat systeem gauw uitgeschakeld en de vaatwasser een afwasje laten doen.  Al snel maakte een baldadig gevoel zich van mij meester. ‘Zal ik de stad in gaan? Over een uurtje…  Tijdens etenstijd…?’ Jeroen aan het werk, kinderen waarschijnlijk inmiddels languit in een zwembad ver van hier… Ik mijmerde nog wat en besloot de rol van stoutste meisje van de klas te vervullen.  De stad in om een uur of zes… Baldadige ikke… wat een genot!

We hadden al een hele tijd een aantal vragen voor en over KPN,  die kon ik nu gaan stellen.  Ik stapte de steriele winkel binnen en maande de hardwerkende jongens in gezelschap van de klant voor me tot kalmte.  Ik had alle tijd. Rondkijkend besefte ik de grootte van het verschil in kindvriendelijkheid van dit interieur en dat van ballorig. Onze kinderen ervaren dat verschil over het algemeen niet zo gedetailleerd als wij dus komen we er niet vaak.

Toen ik aan de beurt was heb ik voor vijf jaar aan informatie ingewonnen, mogelijkheden afgewogen, beslissing genomen genomen en me laten voorlichten.  Ruim een ontspannen uur later waren onze bundels,  pakketten en diensten en mijn kennis omtrent wet- en regelgeving van de telecombranche weer up to date. Daarna Jeroen opgepikt bij zijn werk,  heerlijk gegeten van een maaltijd vol vitamines en samen de hond uitgelaten. De nacht was lang en ononderbroken en na elf uren heerlijke slaap begon de dag om half tien, met koffie,  thee en een boek in bed. Toen mijn geweten over het roepende huishouden wat begon op te spelen heb ik de badkamer blootgesteld aan een cocktail van schoonmaakmiddelen die nu in het gevecht met elkaar zorgen voor een dodelijke mix voor bacteriën waar geen kindervoetje in gaat staan terwijl ik dit alles schrijf. De ochtend is voorbij terwijl ik onaangekleed bedenk wat ik normaal in de uren tussen 05.30 en nu (11.35) al gedaan zou hebben.

In het vooruitzicht liggen onder andere nog een fikse schoonmaakronde zonder moddervoeten door het gedweilde deel van de vloer achter me,  een lange wandeling met de hond zonder trekkers en driewielers, een uiteetentje en bioscoopbezoek vanavond met Jeroen zonder te hoge kinderstemmen, wellicht nog zo’n lange nacht zonder geruststellende peptalks over engerds in het donker en ellebogen in mijn gezicht en morgen een hele dag in Groningen vol met afspraken met bijzonder leuke mensen.

Ik geloof dat het genieten inmiddels wel begonnen is maar zo schrijvend kan ik niet ontkennen dat ik denk aan het moment dat ik ze maandagavond weer zie, vol verhalen over vriendjes, vies worden, zwemmen,  animatieteam,  friet en veel snoep.  Ik verheug me op het moment dat die vermoeide snoetjes in hun eigen bed liggen en wij ze liefdevol weer in een ritme duwen waarvan school ook weer deel uitmaakt.  Met alle liefde luister ik dan ”s nachts half slapend naar een: ‘oh ja mam en weet je, op de camping….’ Geen probleem schatten,  geen probleem. Maar nu nog even niet. DSC_0001.JPG

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen